ZonderAngst.com

Een Relaxe Manier Van Leven ;-)

Het programma van Geert Verschaeve (en mijn ervaring ermee)

Deze blogpost wil ik wijden aan Geert Verschaeve, omdat ik heel veel aan hem te danken heb. Geert Verschaeve staat erom bekend om te zeggen dat we het allemaal zelf gedaan hebben (indien we via zijn tips onze angst overwinnen), hij zegt dat ook tijdens z’n programma, maar ik denk niet dat het mij zonder hem zou gelukt zijn. Ik wil hier dus kort mijn ervaringen met het programma van Geert met je delen.

Ik weet niet of je mij al kent, maar ik had al héél lang van angst. Er waren soms eens periodes van een paar maanden dat het beter ging, maar het kwam steeds terug en ik begreep niet waarom. Dat gevoel van ‘doem’, alsof alles verkeerd ging lopen, die rare gevoelens, ook het gevoel van hulpeloosheid. In andere posts zal ik uitleggen welke angsten ik zoal had, maar laat me gewoon samenvatten dat ik geen uitweg meer zag.

Toen raadde iemand me aan om de naam Geert Verschaeve eens op te zoeken. Iemand die zelf zijn cursus gevolgd had in het verleden en er een heel goede ervaring mee had. Ik had eigenlijk zelf ook meteen een goed gevoel bij Geert en had vertrouwen in zijn aanpak, al was ik natuurlijk wel sceptisch. Zou er na al die jaren toch beterschap mogelijk zijn? Ik ben met volle moed met zijn tips gestart. Eerst via zijn gewone emails (Geert noemt dat de nieuwsbrief) en al snel daarna met de cursus. Het duurde een paar weken vooraleer ik me echt beter begon te voelen, maar vanaf dag 1 stond ik wel al sterker in m’n schoenen.

Het was niet gemakkelijk, de cursus. Ik heb er mijn best voor moeten doen in alle eerlijkheid en ben er toch enkele uren per week mee bezig geweest. Maar ik vond het heerlijk om naar te luisteren. De humor van Geert hielp 😉

Wat voor mij een belangrijke ontdekking was, was hoe belangrijk de angst voor de angst is. Ik had het zelf niet door dat ik dat had, maar via sessie 2 of 3 van Geert zijn cursus werd me dat snel duidelijk. Vanaf dan is het stap voor stap gegaan. Soms eens een stapje achteruit, maar ook daar had ik technieken voor gekregen tijdens de sessies zodat ik wist hoe ik daar mee om kon gaan.

De jaren erna waren prachtig. Er ging eigenlijk een hele nieuwe wereld voor me open omdat ik plots ook dingen durfde die ik nog nooit gedaan had. Dat was leuk. Ik denk dat ik ongeveer 10 jaar geen last meer had van storende angsten.

Toen kwam corona. Dat was even moeilijk. Niet alleen omdat ik zelf ziek werd, maar ik begon plots weer last te krijgen van angstige gedachten. Nu, ik hoorde het een beetje overal hoor. In mijn vriendenkring zag ik ook meer mensen die last hadden van angst. “Even Geert Verschaeve” opzoeken, raadde ik hen aan haha. Net zoals ik die raad vroeger ook kreeg.

Ik heb er zelf enkele sessies weer bijgehaald ook in die periode. Gewoon om alles wat op te frissen en beter tegen de nieuwe uitdagingen te kunnen (ik vond de lockdown geen pretje). Dat was eigenlijk leuk, want ook hier kon ik het op toepassen. Het is ook een voordeel dat je zoals ik deed kan herhalen wanneer je wenst, ook meer dan 10 jaar later.

Ik zag de naam Geert Verschaeve in die periode trouwens nog voorbijkomen. In een artikel in de Telegraaf, in een boek van iemand die over z’n angsten schreef (iemand die ook veel aan het programma van Geert had).

Om samen te vatten. Ik heb inderdaad zelf de moeite moeten doen. Ik heb naar elke sessie geluisterd, ik heb de tips en technieken geprobeerd (ook de voedingstips, die ook heel belangrijk zijn), maar als je gemotiveerd bent dan is dat eigenlijk niet veel moeite. Vooral wanneer je de eerste resultaten begint te voelen.

Dus om hélemaal samen te vatten, Geert, bedankt!

Waarom Eckhart Tolle wel/niet helpt bij angst

Het zou leuk zijn wanneer we onze geest, op commando, kunnen vragen om te stoppen met zoveel na te denken. Vooral over dingen die er niet echt toe doen, of die ons stress of erger nog, angst geven. De grote veroorzaker van piekeren is ons ego. Voor ons ego bestaan enkel het verleden en de toekomst.

Eckhart Tolle is de man die een maatschappij die draait op “we hebben ongelofelijke haast” tot rust probeert te brengen. Gewoon door te beseffen dat enkel het nu, het huidige moment, echt is. Al de rest bestaat nog niet of niet meer. Leuk. De vraag is echter, heeft dat een positieve impact op angst? En indien ja, hoe pas je dat dan toe in het dagelijkse leven? Laten we dat grondig bekijken in dit artikel.

Persoonlijk ben ik iemand die graag vooruitkijkt, niet achteruit. Er is een reden waarom de voorruit van een wagen véél groter is dan de achteruitkijkspiegel. Wat achter ons ligt, doet er veel minder toe dan wat er aan komt. Mijn probleem is dat, wanneer ik m’n geest op automatische piloot laat draaien, mijn geest énkel naar de toekomst wil kijken en het moeilijk heeft om te genieten van het nu.

Ken je dat?

Dat je bijvoorbeeld ergens bent met vrienden en familie, of dat je op het strand zit en de zee voor je ziet, of wakker wordt wanneer je met vakantie bent, maar in plaats van te genieten willen je gedachten inzitten met één of ander probleem, één of ander doemscenario. Dat wil mijn geest doen wanneer ik niet bijstuur. Alsof het nu niet telt, alsof het geen goed idee is om te genieten en rustig te zijn, gezien de “gevaren” die er in de toekomst aankomen of de obstakels die nog uit de weg geruimd moeten worden.

Leren Genieten

Het wordt dan inderdaad heel moeilijk om te genieten. Meer nog, dit gedrag lijkt op een hamster in een loopwiel aangezien je niet kan winnen. Er zal altijd wel iets aan de horizon zijn waar we ons zorgen over kunnen maken. Dat is wat Eckhart Tolle wil aanpakken door onze geest, zoveel mogelijk, naar het nu te brengen.

Maar hoe doe je dat dan? Eckhart Tolle noemt het zelf “verlichting” en gebruikt een techniek die later veel bekendheid kreeg onder de naam mindfulness. Hij werkt als volgt: we moeten leren om ons los te koppelen van onze geest, van onze gedachten. Elke keer dat we dat doen, dat we bijvoorbeeld denken: “ah ik ben me weer zorgen aan het maken over X, dat is niet nuttig”, worden we krachtiger in het stoppen van het piekeren en het leven in het nu.

Het is inderdaad een soort van spier. Hoe meer we dit oefenen, hoe beter we hierin worden.

Eckhart Tolle: “het nu is het énige échte moment”

Een tweede, zeer belangrijke fase, is beseffen dat het nu het énige moment is dat bestaat. Het verleden is voorbij, de toekomst is er nog niet. Maar er is meer. Het is belangrijk dat we het nu ook leren aanvaarden. Volledig. Alsof we wat er aan het gebeuren is ook zelf zo gekozen hebben. Alsof het een deel uitmaakt van het grotere plan, ons lot, als je wil.

Dat was voor mij een heel belangrijke les. Toen ik vroeger nog zeer angstig was, was ik continu aan het vechten tegen het leven. Ik wou problemen oplossen, obstakels uit de weg ruimen en doemscenario’s vermijden. Leuk, in theorie, maar je geest kent zo nooit rust. Ik moet je natuurlijk niet vertellen wat er dan na enkele jaren gebeurt. Burn-out, angststoornis en vooral op zijn en je ongelukkig of zelfs depressief voelen.

Het is toen ik alles leerde aanvaarden, wat ik o.a. ook van Geert Verschaeve geleerd heb, dat mijn geest en gedachten veel meer tot rust kwamen. Dit gaat trouwens heel ver. Denk even aan een bepaald iets waar je je zorgen over maakt.

Stel je dan voor dat dat obstakel of probleem niet de vijand, maar je vriend is. Niet iets om bang van te zijn, maar een onderdeel van je lot, van een groter plan. Iets waar je je bij neerlegt in plaats van tegen te vechten. Hoe meer je dat doet, hoe rustiger je wordt. Op enkele seconden tijd trouwens. Zolang we vechten, blijven we angstig of vol stress. Hoe meer we ons overgeven, hoe meer rust er komt. Maar er is meer.

Wat met doemscenario’s?

Bij een groot obstakel of een groot doemscenario denken we vaak: “ok, maar dit hier is een écht en groot probleem!” Het interessante is dat we dat niet eens zeker weten. Wanneer ik naar m’n persoonlijke leven kijk, waren er hoofdstukken waarin ik echt in de problemen zat. Waarin er iets erg gebeurde. Nu, jaren later, blijken vele van die momenten tegelijkertijd het zaadje geweest te zijn van heel goede en zelfs leuke dingen.

Een groot probleem dat ik ooit had en dat m’n levenspad grondig veranderde en verstoorde, zorgde er bijvoorbeeld voor dat ik de liefde van m’n leven leerde kennen. Ik kan je met absolute zekerheid vertellen dat onze ontmoeting anders nooit had plaatsgevonden. Of een belangrijke carrièrewending waar ik op dat moment echt niet voor koos en die heel angstaanjagend en stresserend was, zorgde er uiteindelijk voor dat ik een betere carrière heb die me gelukkiger maakt dan indien dat “erge” ding niet gebeurd was.

Wat ik hiermee bedoel is dat we nooit écht weten of iets erg of niet erg is. Dat zal de tijd wel uitwijzen. Eckhart Tolle gaat echter nog een sta verder en hij vraagt ons om het sowieso als iets goed te bekijken, alsof we het zelf gekozen hebben.

Een andere belangrijke les van Eckhart is dat het nu ook écht het enige moment is dat we hebben. Dat heeft verregaande gevolgen. Let er de komende dagen eens op waar je gedachten zich meestal op focussen. Is het het verleden, de toekomst, of het nu? Bij de meeste mensen speelt het nu slechts een kleine rol. Dat is spijtig, want het is het allerbelangrijkste van de drie aangezien dat het enige echte moment is. Het enige wat we echt hebben.

Ik moet toegeven dat ik het daar zelf niet volledig eens ben met Eckhart Tolle. Je kent het verhaal van de krekel en de mieren vast wel. De krekel geniet heel de zomer van de zon en het mooie weer, terwijl hij zich luidop afvraagt waarom die mieren hele dagen werken en zwoegen. Waarom genieten ze niet van alles, net als hij? In de winter wordt dat plots duidelijk, wanneer zij een gezellig nest gebouwd hebben waarin ze kunnen overleven, terwijl onze joviale krekel buiten bevriest.

Een goede mix

Voor mij persoonlijk is het gewoon belangrijk om een goede mix te vinden tussen beide. Ik bereid me weldegelijk voor op de toekomst, maar ik probeer het niet meer het grootste en belangrijkste gewicht te geven. Alsof het het enige is wat telt. Want als ik dat doe? Dan ga ik nooit geleefd en genoten hebben en dan bevries ik liever nu.

Ik hoop dat je wat aan dit artikel had en vooral ook aan dit blog!

Maakt Sociale Media ons angstiger?

Zoals de wetenschapper Nir Eyal in zijn wereldberoemde boek “Hooked” goed uitlegde, spelen de makers van sociale media als Facebook, Instagram, TikTok enzovoort bewust met onze gevoelens en neurotransmitters zoals dopamine, serotonine enzovoort. Het is geen toeval dat die stofjes ook een invloed hebben op hoe angstig we ons voelen.

Laat me eerst kort uitleggen wat er verkeerd loopt zodat je begrijpt hoe sociale media ons angstiger maakt. B.F. Skinner, een bekende wetenschapper, deed ooit een experiment met duiven dat “het variabele beloning experiment” genoemd werd. Zo zat het in elkaar: Duif 1 wordt in een doos gezet met een klein hendeltje. Als de duif, met haar bekje of pootje, op het hendeltje duwt, dan komt er eten tevoorschijn. Je kan je al inbeelden wat er dan gebeurt. FEEST! Een lekkere maaltijd. Heeft de duif nadien weer honger, dan duwt ze op het hendeltje en tadaa, er verschijnt weer eten. Feest! Opnieuw ja. Keer op keer. Duif 1 is een gelukkige en rustige duif, ze hoeft zich geen zorgen te maken, er zijn geen onzekerheden. Tot wanneer Skinner geen eten meer voorziet. Vanaf dat moment komt er geen eten meer tevoorschijn wanneer de duif op de hendel duwt. Duif 1 heeft daar vrede mee, ze begrijpt dat ze een andere manier mag zoeken om eten te krijgen en ze leeft nog lang en gelukkig. Of dat waar is weet ik niet, maar laat ons dat aannemen.

Voor Duif 2 worden de instellingen van de hendel wat verandert. Vanaf nu betekent “duwen op de hendel” niet altijd dat er eten is, maar slechts af en toe. Duif 2 wordt in de aangepaste doos geplaatst en duwt, per ongeluk, op de hendel. Er komt eten tevoorschijn. FEEST! Duif 2 is gelukkig. Na een tijdje heeft Duif 2 opnieuw honger, dus duwt ze weer op de hendel. Er gebeurt niets. “Hum”, denkt Duif 2, “kwam er daarnet geen eten tevoorschijn toen ik hierop duwde?” Dus ze duwt opnieuw. Er komt eten tevoorschijn. FEEST! Maar wel al een klein beetje minder, er is al een klein beetje stress bij deze keer, want de eerste keer ging de hendel niet.

Duif 2 krijgt een tijdje later honger en duwt op de hendel. Geen eten. Nog een poging. Geen eten. Na meerdere extra pogingen komt er plots wél weer eten tevoorschijn. Feest? Neen, deze keer niet meer. Duif 2 is opgelucht en tijdelijk gerustgesteld. Dat wel. Maar van feesten is er geen sprake meer. Duif 2 heeft nu geleerd dat ze moet blijven proberen en dat er af en toe wel, af en toe geen eten uit de bus valt.

Zou dat erg zijn?

Wel, wanneer Skinner ook hier geen eten meer voorziet, gebeurt er iets anders dan bij Duif 1, die gewoon stopte met proberen en zich met andere zaken bezighield. Duif 2, die in het variabele beloningsysteem zit, blijft op de hendel duwen. Tot ze er letterlijk uitgeput en angstig bij neervalt.

Duif 2 heeft letterlijk een zenuwinzinking met een uitgeput zenuwstelsel. Niet leuk en net als jij nu waarschijnlijk denkt vind ik het spijtig dat dergelijke experimenten op dieren uitgevoerd werden. Maar weet je wat nog erger is? Zo’n experimenten gebeuren nu op mensen!

Terug naar sociale media. Je scrolt naar beneden en krijgt video’s, foto’s en berichten te zien. Af en toe zit er iets leuk bij dat je plezier geeft, maar toegegeven, er zit ook veel rommel tussen. Af en toe moet je dus wat langer scrollen tot het weer “feest” is. Begin je het te herkennen? Sociale media maakt van nét hetzelfde systeem gebruik als Skinner met zijn tweede duif. Variabele beloningen (soms wel, soms niet). Waardoor miljoenen mensen elke dag niet anders kunnen dan weer inloggen op sociale media om minutenlang half gehypnotiseerd te scrollen op zoek naar dat volgende “feest” momentje dat goede gevoelens geeft.

Dat lijkt mogelijk niet zo erg, maar zoals we zagen put dit ons zenuwstelsel enorm uit en maakt het ons nerveuzer en onzekerder. En dan zwijg ik natuurlijk nog over de andere nadelen van sociale media zoals het gevoel hebben dat andere mensen gelukkiger zijn dan jij, het beter hebben dan jij en je afvragen waarom je leven ook niet zo perfect is of jij af en toe een mindere dag hebt en al die gelukkige mensen niet.

Sociale media is dus perfect in staat om ons nerveuser, depressiever en angstiger te maken. En eens dat gebeurt voelen we de gevolgen daar natuurlijk niet énkel van tijdens het surfen op sociale media zelf, maar in ons leven algemeen.

Ikzelf probeer er bedachtzamer mee om te gaan en heb mijzelf een “budget” gegeven van 1 uur per week. Eens dat op is, stop ik voor die week. Stress dat ik daardoor krijg! Haha. Neen hoor, grapje, ik voel me er veel rustiger door dan voordien. Misschien heb jij er ook wat aan!

Verandert de maatschappij sneller dan ons lichaam kan volgen? (met meer angst tot gevolg?)

Ik was onlangs aan het nadenken over hoe snel de wereld tegenwoordig verandert. Is jou dat al opgevallen? Het voelt soms alsof er tussen bijvoorbeeld 1965 en 1990 niet veel veranderde. Er waren geen grote nieuwe uitvindingen die onze manier van leven drastisch omgooiden. Auto’s, vliegtuigen, televisie,… het was er allemaal al. Het werd nog wat beter (en in kleur J), maar het veranderde onze levensstijl niet veel.

Dan, eind de jaren 90, ging het plots heel snel. Ieder huisje kreeg stilaan een eigen computer, we begonnen mobiel te bellen en te smsen en waren plots bijna overal bereikbaar… Internet heeft veel veranderd, maar het was nog niet gedaan. De iPhone kwam in de jaren 2000 uit, waardoor we voor de eerste keer ook op internet konden waar en wanneer we wouden. Nu had iedereen plots een computer…op zak. Sociale media kwam er bij (dat heeft ons leven énorm veranderd, en niet altijd in de goede zin… daar schrijf nog volgende keer iets over).

En weet je wat het “leuke” is?

Veel van die uitvindingen gingen ons helpen om het werk sneller voor elkaar te krijgen zodat er meer tijd was om plezier te hebben. Maar waar is dat plezier? Waar is die tijd? We werken allen langer en meer dan ooit voorheen.

En ik wil niet pessimistisch zijn hoor, vele van die uitvindingen zijn fantastisch en van sommige wist ik niet eens hoe hard ik ze voorheen miste (ja jij, automatische robotstofzuiger die zelfs met de glimlach onder m’n bed en andere moeilijke plaatsen poetst).

Maar al die snelle veranderingen hebben er volgens mij ook voor gezorgd dat het bijvoorbeeld makkelijker is om ons wat angstiger te voelen. Ons lichaam is nog niet echt gemaakt voor de wereld waarin we nu leven. We zijn, genetisch bijvoorbeeld, véél trager aan het evolueren dan de wereld nu verandert.

Voor mij is het belangrijk om daar rekening mee te houden. Zo begrijp ik bijvoorbeeld goed dat mijn lichaam niet gemaakt is om continu “aan” te staan. Om continu blauw licht op het netvlies gebrand te krijgen van alle schermen. Denk daar trouwens even aan. Vroeger waren er veel momenten waarop we niet naar een scherm keken. In de wachtzaal, wachtrij, op de WC-pot, in het vliegtuig… Maar nu? Ik was erg verbaasd toen mijn iPhone me begon te vertellen dat ik gemiddeld 2u en 40 minuten per dag op de telefoon bezig was. En let op, dat was nadat ik al m’n best deed om er niet teveel mee bezig te zijn. Hoe lang zit jij per dag op je telefoon?

En wat denk jij zelf over dit alles?

Laat het me gerust weten in de comments.

Om af te sluiten, ik hou er dus veel rekening mee. Ik bouw momenten van rust in. Zit ik in een restaurant en gaat de andere persoon even naar de WC, dan grijp ik niet meer naar de telefoon maar kijk ik gewoon wat rond. Minstens een uur voor het slapengaan stop ik met naar schermen te kijken. Ik bouw af en toe ook kleine pauzes in, élke dag, waarbij ik gewoon wat rondkijk. Een “soft focus” zoals ze dat bij Mindfulness noemen.

Niets hoeft dan. Ik kijk gewoon wat rond. Zonder dat ik op zoek ben naar iets, zonder dat iets hoeft. Ik heb gemerkt dat die kleine momenten me in het algemeen veel rustiger gemaakt hebben én er ook voor zorgen dat ik me op de momenten waarop ik bijvoorbeeld wél hard aan het werk ben, me veel beter kan focussen.

Ik ben benieuwd hoe jij er mee omgaat!

De nieuwe ik is geboren!

Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe weg ingeslagen ben sinds ik m’n angsten overwonnen heb. En ik had er veel haha. Op dit blog wil ik wat inzichten delen, dingen die ik meemaak, wat tips geven hier en daar. Ik hoop dat je het waardevol vindt.

Hoe mijn leven er uitzag toen ik nog veel last had van angst?

Wel, ik had niet veel nodig om in paniek te schieten. Wat ik daarmee bedoel is dat een email, een gedachte, een telefoontje voldoende waren om me adrenaline te geven en me het gevoel gaven dat er iets onheilspellend aankwam.

Impending doom, heet dat in het Engels. Alsof het einde van mijn leven er op één of andere manier steeds aan kwam. Dat kwam in de vorm van sociale angst, hypochondrie, overal controle over willen, inzitten met bepaalde gevoelens in mijn lichaam, inzitten met wat andere mensen van me zouden denken, alles op voorhand plannen (en zo erg dat het, nu ik erop terugkijk, echt belachelijk was).

Maar genoeg over het verleden. Dat ligt tenslotte ook in het verleden. Nu wil ik vooruit kijken en, net zoals ik de laatste maanden al meer aan het doen ben, echt genieten van het even. Ik ben al goed bezig, maar ik wil nog meer goede en nieuwe ervaringen opbouwen, nieuwe vrienden maken, dingen meemaken waar ik vroeger van droomde maar niet durfde. De nieuwe ik is geboren.

© 2021 ZonderAngst.com

Theme by Anders NorenUp ↑